Gdy trudno oderwać myśli od spraw całego dnia, liczenie oddechów może dać im coś prostego, na czym da się skupić. Na tym polega technika 4-7-8: robisz wdech, zatrzymujesz powietrze i wydychasz je, odmierzając kolejne fazy w proporcji 4:7:8. Możesz spróbować jej w spokojnej chwili albo wtedy, gdy czujesz napięcie.
Jak wykonać oddech 4-7-8?
Usiądź wygodnie z wyprostowanymi plecami. W wersji spopularyzowanej przez dr. Andrew Weila czubek języka pozostaje oparty tuż za górnymi przednimi zębami przez całe ćwiczenie. Najpierw wypuść powietrze ustami, a potem:
- Zrób cichy wdech nosem, licząc do czterech.
- Zatrzymaj oddech na siedem odliczeń.
- Wydychaj powietrze ustami powoli i słyszalnie, licząc do ośmiu.
To jeden cykl. Na początek wykonaj cztery. Jeśli przy wydechu trudno Ci utrzymać język we wskazanym miejscu, ułóż lekko usta w dzióbek. Przed snem możesz ćwiczyć także na leżąco.
Nie trzeba liczyć sekund
Liczby wyznaczają proporcje, nie tempo narzucone przez stoper. Jeśli siedem odliczeń bez oddechu to za długo, licz szybciej, zachowując kolejność i układ 4:7:8. Nie pogłębiaj wdechu na siłę ani nie przedłużaj zatrzymania powietrza kosztem komfortu.
Weil proponuje ćwiczenie co najmniej dwa razy dziennie, przez pierwszy miesiąc nie więcej niż cztery cykle naraz, a później – jeśli jest to wygodne – do ośmiu. To jego wskazówka dotycząca praktyki, nie warunek, który trzeba spełnić, by spróbować się wyciszyć. Na początku mogą pojawić się lekkie zawroty głowy. Gdy zakręci Ci się w głowie lub zrobi słabo, przerwij ćwiczenie i wróć do swobodnego oddechu.
Kiedy warto spróbować?
Oddech 4-7-8 nie wymaga przygotowań: można wykonać kilka cykli po intensywnym dniu, w chwili napięcia albo po położeniu się do łóżka. Odliczanie pomaga przenieść uwagę z natłoku myśli na rytm oddychania. Nie musi jednak prowadzić do szybkiego zaśnięcia. W badaniu z udziałem 43 zdrowych młodych dorosłych zaobserwowano zmiany niektórych wskaźników pracy serca oraz spadek tętna i skurczowego ciśnienia bezpośrednio po ćwiczeniu, ale nie mierzono czasu zasypiania. Najuczciwiej traktować tę technikę jako sposób na chwilę wyciszenia, bez presji na konkretny rezultat.